posted on 05 Mar 2012 18:32 by littlewhitebook
ความรักเล็กเล็ก
ก่อเกิดจาก
ฝุ่นผงแห่งความเหงา.
คำว่า 'เรา'
เริ่มจาก
'ฉัน' และ 'เธอ'.
แรกพบ
สบตา
เขินอาย.
กาลเวลา
คล้าย
หยุดนิ่ง.
ไม่ต้องการคนดูดี
ต้องการคนที่อยู่ด้วย
แล้วรู้สึกดี.
โลกของฉันไม่ใช่สีชมพู
แต่ดูมีความสุข
ทุกครั้งที่เธอยิ้ม.
มอไซค์เก่า - เราออกเดินทาง
สายลมพัดผ่านปะทะใบหน้า
เธอซบหน้ากับแผ่นหลัง.
แก้วน้ำใบเดียวกัน
ป๊อบคอร์นหมดแล้ว
เธออิงไหล่ดูหนังกันไป.
หนังสยองขวัญ
เธอกลัว
แต่ชวนดู.
ทุกการกระทำ
ไม่อยากใส่ใจ
แต่ดันจดจำ.
มันร้อยเรื่องราวเข้ากัน
ทำให้ฉัน
ขาดเธอไม่ได้
มันเริ่มต้นจากความคุ้นเคย
กลายเป็นความใกล้ชิด
และผูกพัน.
ไม่รู้ว่าความสุขจะอยู่นานแค่ไหน
แต่อยากให้มีไปทุกวัน
ทุกวัน และ ทุกวัน.
ขอแค่อย่าจากไปไหนไกล
มันเป็นเพียงฝุ่นผงเล็กเล็กแห่งความสุข
ที่ฉันไม่อาจลบมันไปจากใจ.